وقتي کسي مي‌ميرد ظاهرا فراموش مي‌شود اما چيزهايي هستند که او را به يادمان مي‌آورد خاطرات و حرف‌ها و عکس‌ها و اين آخري از آن دسته چيزهايي است که هميشه به يادمان خواهد ماند.مدتي است که هر از گاهي به گورستان شهرمان مي روم و لابه‌لاي سنگ قبرها قدم مي‌زنم و باعکس‌ها و نوشته‌هاي روي سنگ قبر‌ها مشغول مي‌شوم و گاهي عکسي هم مي‌گيرم.قصد دارم يک مجموعه از اين عکس‌ها را براي نمايشگاهي آماده کنم حالا کي معلوم نيست ولي چيزي که فکر مرا درگير کرده است سهل‌انگاري و عدم مراقبت از اين امانت‌هاي سپرده به زمين است.به عکس‌ها که نگاه مي‌کردم اکثرا پوسيده و دفرمه شده بودند و آرامگاه‌هاي خانوادگي‌ هم کمتر از عکس‌ها صدمه نديده بودند.اين عکس‌ها را در تازه‌آباد رشت گرفتم.رشت دو گورستان دارد که همين تازه‌آباد اولين مکان به خاکسپاري مردگان است و ديگر ظرفيت چنداني ندارد ولي دومي که در بيرون از شهر است هنوز جا دارد و شکل و شمايل قشنگي هم دارد.نمي‌دانم چرا بعضي‌ها فکر مي‌کنند گورستان بايد منظره‌اي زشت و کريه داشته باشد و آدم از اينکه به آنجا قدم مي‌گذارد بايد احساس ترس بکند.در يکي از همين قدم‌زدن‌هاي‌ام شعري نوشتم که بد نيست بعد از ديدن عکس‌ها بخوانيد:

چه مهربان کنار هم خوابيده اند

مردان وزناني که نمي شناسم

چه شورها که نداشتند

و چه بسيار وقتها که به دنبال هم بودند

و حالا کنار هم خوابيده اند.

مهرباني در گورستان است

و ما زنده ها به هم اخم مي کنيم

زير يک آسمان نفس مي کشيم

راه مي رويم

و به يک ماه نگاه مي کنيم

آن وقت به هم سلام نمي کنيم .